sábado, 17 de marzo de 2012

Quince años tiene mi amor

Nun instante, nun momento poden cambiar moitas cousas na tua vida, apenas un segundo fai falla para que todo dé unha volta de cento oitenta grados. Hai moitos momentos así, unhos que cambian para mellor e outros para peor, que che enseñan a valorar mellor as cousas e a saber o que tes, e un deses momentos sin duda foi fai tres anos, o dezasete de setembro do dous mil nove. O primeiro día de instituto, primeiro da eso, un curso no que todo da volta e empezas a madurar. Ese día por sorte atopeime con ela. A consecuencia diso todo foi aumentando e a nosa relación foi a máis, convirteuse no máis importante. Ela estivo na miña etapa de madurez, na que unha é terriblemente tonta e comete erros. E ela estivo ahí para cometer eses erros conmigo e aguantarme nos meus momentos tontos. Levantachesme cando cain, cando todo iba mal ti estabas ahí para animarme, para alegrarme e decirme "sonríe". Enseñachesme moitas cousas e contigo aprendin o dito ese de "nunca sabes o que tes hasta que o perdes". Boteite moito de menos pero nos momentos que me facías falta ahí estabas, encima miña para que sorrira. E négome a que esto volva a pasar porque sinceramente non me faigo á idea de volver a perderte, fuches eres e serás e non hai máis. Por moito que cambien as cousas, por moitas voltas que dé o mundo sei que te terei ahí, e deberías saber que ti a min tamén. Porque vas ter a Aitana hasta na sopa, aqui vou estar nos peores momentos para sacarche unha sonrisa ou polo menos intentalo, nos regulares para melloralos e nos bos para disfrutalos contigo. Que xa son tres anos e non é unha broma, pero esto non é nada co que nos queda. E sinceramente creo que xa sobran as palabras, que xa o sabes todo e xa sabes que eu son das de poucas palabras, que prefiero demostrarche as cousas e así vai ser. Solo quero decirche que gracias por aguantarme cando todo iba mal, e máis ultimamente e quero que sepas que eres muy grande. 

 
"Que nada nin naide che impida ser feliz, recorda: nada é imposible si non improbable, solo cree en ti e lucha, porque nada sucede por casualidad e cando menos o esperas telo diante de ti. Aproveita as oportunidades e nunca te veñas abaixo por personas que non sabes o que vales. Sólo ti misma o sabes e valorate como tal, porque si non o fas ti naide o vai facer. Vive o presente, como si cada día fora o último, porque nunca sabes como nin cand as cousas poden cambiar".

viernes, 16 de marzo de 2012

sixteen

En primeiro lugar felicidades, felicidades por estes dezaseis anos e felicidades por ser tan grande como eres. Creo que non hai nada que non sepas pero non me quero enrollar e decirche mil cousas que probablemente xa sabes, non quero volver a repetirche que vou estar aqui para o bon o malo e o regular, porque prefiero demostrarche as cousas con feitos, día a día, como creo que xa o fixen e sin duda o seguirei facendo. O mínimo que poido facer é decirche que gracias, por todo. Por confiar en min e deixar que eu tamén o faiga en ti, por demostrarme que eres un amigo, dos de verdad e que nunca me vas a fallar e por mil cousas máis que tú xa sabes. Antón, que eres muy grande e creo que eso xa o sabes, que cho dixen mil veces e cho vou seguir decindo, que me enseñache a ver moitas cousas, e o unico que che pido e que non cambies.

viernes, 2 de marzo de 2012

verás, cuando llegaron mis 60 segundos me di cuenta de que ya tenía todo lo que quería, pero nada de lo que necesitaba. Y creo que lo que necesito está aquí. He recorrido todo este camino, para comprobar si tú piensas igual porque si es así.. la verdad no tengo nada planeado y es algo nuevo para mí. Así que tengo que hacerte una propuesta: Te propongo que no hagamos planes. Te propongo que nos demos una oportunidad. Y dejemos que evolucione por sí solo. Bueno ¿Qué me dices?. ¿Quieres no hacer planes conmigo?

martes, 13 de diciembre de 2011

¿Alguna vez te has parado a pensar la diferencia entre hacer reír a una persona y hacerla sonreír?
Hacer reír a alguien es fácil, es tremendamente fácil, basta con hacer una estupidez o una burla o cualquier tontería. Hacerla sonreír, sonreír de verdad, con ganas, lleva tiempo, meses, años. Pero a veces encuentras esa sonrisa perfecta en solo cinco minutos y te das cuenta de que no es una única sonrisa, que con ella surge la tuya. Entonces solo en un segundo sabes que quieres levantarte todos los días al lado de esa sonrisa.

lunes, 24 de octubre de 2011

¿Estás listo?

Los polos opuestos se atraen y no siempre el tiempo cura heridas, ni después de la tormenta viene la calma. No todo es blanco y negro y no, no existe la perfección. Todos, absolutamente todos, cometemos errores y tenemos derecho a recapacitar, pedir perdón y correjirlos. Todos somos seres humanos y todos tenemos al lado izquierdo del pecho un organo llamado corazón. Todos tenemos sentimientos y toda especie humana los demuestra a partir de una situación determinada. La felicidad, la tristeza... son estados de ánimo totalmente diferentes, con sentimientos distintos y que se crean ante cualquier situación de la vida diaria. Pedir perdón, saber ponerte en el lugar de otra persona y pensar en como te sentirias si fueras cualquier persona que ronda a tú alrededor, saber perdonar y sobretodo tener corazón. De eso se trata. La vida es una montaña rusa en la cual habrá momentos en los que estés ahí arriba, en lo más alto y otros, en los cuales estes ahí abajo, en los que te quieras bajar. Solo o acompañado. Pero la vida es eso, un sin fín de emociones, de sentimientos, de situaciones en los cuales tienes que saber como reaccionar. ¿Estás preparado? ¡Agárrate bien, porque vamos a disfrutar de la vida!

martes, 18 de octubre de 2011

Don't worry, be happy

    Así debéis hacer vosotros: manteneos locos, pero comportaos como personas normales. Corred el riesgo de ser diferentes, pero aprended a hacerlo sin llamar la atención.

sábado, 1 de octubre de 2011

JMM.

Pode que teña días malos, nos que naide me aguante. Pero sempre estará él para facer que señan mellores. Para sacar unha sonrisa de donde non a haiga, para facer do imposible o posible e para facer que todo seña algo mellor. Si é que él non falla. Son 11 anos e 4015 días, e cada un deles ao meu lado, son moitas cousas, moitos momentos e moitos motivos polos que confiar nel, e cada día me vai demostrando máis e máis, que él foi, é e vai ser dos amigos de verdad, dos de sempre, dos que sempre están ahí. Porque aunque lle dé unha mala contestación él estará ahí para preguntarme "Que che pasa?" e soltarme algunha tonteria seguida dunha sonrisa. Sempre estará para sentarse ao meu lado nas clases e facerme chorar de risa, e que nos acaben separando por falar e reirnos, sempre estará para facerme cosquillas, para reirse conmigo e de min en algunhas ocasiones, para quitarme o movil e irse correndo e para darme cada un dos abrazos que me da todas as mañás e tardes. E non vou poñer o típico porque penso que xa o sabes, porque non vale de nada decilo si despois non cho demostro, e pens que hasta ahora aunque non che diga todos os días estas cousas, cho demostrei bastante ben. Que solo me queda decir que gracias, gracias por ser como eres e por cada un dos detalles que te fai máis grande día a día. Gracias por todo. Estuben, estou e estarei aquí sempre, igual que o estás tú en todo o momento.

                                          QUÉROTE

Porque hay cosas que he visto y no creo.

Así que aférrate a lo que creas que conoces y no lo dejes marchar nunca.

    
Deberias saber que las cosas no son siempre lo que parecen.

miércoles, 14 de septiembre de 2011

Princesiña dos mil sorrisos.

Non che prometo que che facerei os tablones mais largos e preciosos no momento máis oportuno nin que che direi as cousas máis bonitas do mundo porque non son a clase de persona que dice as cousas sin sentilas. Nin siquiera che poido prometer un sempre, non sei o que pasará nun futuro nin si as cousas se torcerán. Tampouco che poido prometer que todo vai salir ben, porque as cousas nun momento para outro poden dar moitas voltas. Pero o que sí que poido prometerche é que che serei sincera en todo momento, non che mentirei e direiche as cousas tal e como as pense e sinta no momento que o faga. Prometoche que estarei ahí en todo momento, para chorar contigo de alegria e tristeza, ou que polo menos o intentarei.
Cometimos moitos errores as dúas, chegamos a enfadarnos por chorradas e estar semanas e semanas sin falarnos, por cuestión de orgullo, por non dar o brazo a torcer e pedir perdón, chegamos a calarnos todo o que queriamos decir, hasta o punto de explotar... chegamos a pasalo mal, e intentar disimulalo, cando as dúas sabiamos o que habia. Enfadamonos mil e unha veces, houbo enfados que duraron 5 minutos, e outros incluso 3 semanas. Pero de cada un deles, aprendimos unha cousa nova, e de todos eles, que non podemos es tar a unha sin a outra, que nos necesitamos mutuamente, e que as dúas necesitamos un sms as 8 da mañá que diga "Buenos días princesa, he soñado toda la noche contigo..." e o que sigue para que empecemos a mañá sonreindo. Necesitote, e tú necesitasme a min, porque as dúas somos unha. E a estas alturas, penso que xa sobran as palabras "Tú non eres sin min, e eu solo son contigo", asique xa sabes, quédache Aitana para rato, porque non me penso despegar de ti nunca, escoitachesme? 
"Da igual cantos tornados se aproximen, da igual cantas tormentas veñan, da igual os días grises que faigan, da igual sempre que esteñamos xuntas, porque tú non eres sin min, nin eu sin ti, e por moitos tornados, moitas tormentas e moitos días grises que veñan, pasaremolos xuntas"
   













¿Sabes lo que significa "siempre"? Es un ''sí'' que no acaba nunca. Sí al lado derecho de la cama. Sí al tener gato en vez de perro. Sí a coche en lugar de moto. Yo te doy mi ''sí'', para siempre. Y a cambio no te pido nada, solo que estes conmigo.

martes, 6 de septiembre de 2011

Todo el que siembra recoje, tiempo al tiempo

-Es increible.
+ ¿Lo qué?
-Es increible darte cuenta de la cantidad de gente que te cambiaria por un fajo de billetes. La cantidad de gente a la que pensamos que conocemos y en cambio, ni siquiera sabemos como son. Malas caras, miradas matadoras y sonrisas falsas...
+Supongo que tienes razón, pero no merece la pena gastar tu tiempo en personas como esas.
-Ya, tienes razón, pero para mi no solo eran personas, eran mucho más que eso y supongo que es por eso lo que me fastidia. Haberme encariñado tan rapidamente, para luego darme cuenta de la cara falsa de la gente, para darme cuenta de que solo querian hacerme daño.
+Bueno, todo el mundo merece segundas oportunidades, quizás todo fuera un error o una equivocación, quizás tengas que darles otra oportunidad y dejar que el tiempo te de la cara buena de las cosas.
-¿Sabes? Estoy harta de dar segundas oportunidades y llevarme continuamente chascos al paso del tiempo y ver que algunas cosas, no tienen ni siquiera la cara buena.
+Todo el que siembra recoje. Antes o después, la vida les dará a aquellos todo lo que se merecen, tiempo al tiempo.

lunes, 29 de agosto de 2011

Ella, yo; nosotras.

Ella endulza el aire con coco al pasar. Sus piernas, pálidas en invierno y doradas en verano, se balancean con el movimiento de sus caderas. Provoca, aunque quien la conoce sabe que no quiere hacerlo. Es pura. Tanto que muchos la califican de estrecha. Pero no es ilusa, sino realista, y entiende que el mundo está hecho para dar golpes, que no hay que dejarse engatusar por chicos de sonrisas bonitas, que eso acaba muy mal. A sí que se mantiene al margen de los líos y de la vida más loca juvenil. Tímida, sí, pero valiente, fuerte. Tanto que afronta las cosas de cara y sin esconderse. Tanto que su corazón aguanta tormentas sin pararse. Tanto que solo llora cuando siente que si no explota, y que si por ella fuese lo haria en un rincón escondido del mundo. Es buena, santa, heroína de su vida y de la de los demás. Porque antes herirse a si misma que a quienes quiere. Es bonita, no, preciosa. Tanto que la luna se para a mirarla cuando pasa. ¿Y su sonrisa? Mágica. Porque siempre está ahí, aunque se declare peligro por torrentes y tornados en su interior. Y si está triste solo se lo ves en la mirada. En eses ojos que se le achinan al sonreir. La más bonita sin duda, la mejor de todas. 


martes, 23 de agosto de 2011

¿Sabes? Yo tambien sé porque te quiero.

Porque haces las cosas fáciles. Porque si tuviera que elegir un sitio para vivir, seria tu cuarto. Porque debajo de tu cama, el mundo es tan pequeño, que parece que no puede pasar nada más. Y a mi no me hace falta que pase nada más, si estoy contigo. Te quiero.

jueves, 21 de julio de 2011

I hate you but I love you

Cuando pienso en él siento como la sensación de odio se expande por todo mi cuerpo.. Odio su voz, es tosca, grave, e indefinida... Pero cuando me llama me quedaría horas y horas hablandole de cualquier tonteria. Además tiene mucha fuerza y aveces es un poco bruto por asi decirlo... P ero me fascina que utilize toda esa fuerza para abrazarme cada vez que lo hace. Odio que a veces pase de mi y no me hable, pero me gusta saber que tenía una razón muy convincente para no hacerlo, aunque odie no poder "hacerme la dura".  Detesto que sea tan cariñoso con las mujeres... Pero me encanta ser una mujer y que todo ese cariño se deposite en mi. Me encanta que sea una persona maravillosa conmigo, pero odio que me sea imposible estar enfadada con él y odio aun más que él lo sepa. 
 Y podría quedarme hablando de cada uno de sus actos, de las cosas que hace, de las cosas que dice, de su forma de ser, su físico... e intentar buscar en cada una de esas cosas un defecto, pero luego darme cuenta que no hay ningún defecto en él, que sólo me estoy engañando a mi misma. Pero por fin he llegado a algo que realmente odio:
Odio intentar odiarle, pero odio aun más saber que realmente le quiero.

viernes, 15 de julio de 2011

Ni nada ni nadie en la vida nos separará;

No soy rubia, no tengo un cuerpazo de revista, ni los ojos azules. Probablemente tenga más defectos que virtudes, es más, seguro. Soy orgullosa, bipolar y muy cabezota y pocas personas consiguen cambiar eso de mi.. En mi paso por la vida me he pasado más tiempo en el suelo, que de pie. Me he caido infinitas veces, pero me levanté en cada una de ellas y eso, me enseñó a ver quien realmente merecia la pena. Por mi vida han pasado personas de todo tipo, unas por suerte o por desgracia desaparecieron con el tiempo, alguno que otro dejó marca, otros pasaron desapercibidos y lo siguen haciendo y luego están los de verdad, los que poca gente conserva y los que un porcentaje pequeño sabe apreciar.. y ahí, es donde está ella. La que no solo me intenta levantar de cada caída, sino que lo consigue. La que hace que bata el record y rompa los indices de la felicidad. Y la verdad, no sé como lo hace, no sé como consigue que todo mi orgullo desaparezca cuando estoy con ella, no sé como consigue entenderme cuando me siento el ser más estúpido del planeta tierra. No sé como lo hace, pero consigue que me sienta diferente con ella, que con los demás, que sonria en el peor de mis momentos.. y esque ya no quiero una vida sin ella, no quiero un mundo sin ella, no quiero nada sin ella. Porque no, no soy nadie especial, no puedo decir que seré famosa ni que me convertiré en una estrella de Hollywood. Pero puedo decir que me he entregado en una amistad al 100%, he dado lo mejor de mi o por lo menos lo he intentado, he sido sincera y he intentado estar cuando más me necesitaban y para mi, eso es suficiente. Seré una pequeña persona más de este mundo tan grande.. Me qeda una vida por delante y pienso pasarla con ella.

Abrázame y no me sueltes nunca. 

jueves, 14 de julio de 2011

Todo o nada; esa es la cuestión.

Es increíble la facilidad que tienen algunas personas de mandar todo a la mierda cuando menos te lo esperas. En como en unos segundos, puedes perder tu "todo" y quedarte sin nada. La rapidez con la que tu vida se puede esfumar, como el humo del tren de las nueve.. Lo que es increible es la necesidad que sientes de estar con él, la ansiedad que no te deja dormir al darte cuenta de que lo estás perdiendo.. Otra batalla más contra sus besos, contra sus abrazos y contra esa puta adicción que te engancha a ellos. Días aislada del mundo en los que solo tienes ganas de desaparecer, porque sientes que tu mundo se rompe en pedazos, en pedazos que nadie más que él puede componer. Ganas de llorar, de romper a llorar, de soltar todo lo que has callado de un grito. Ganas de ser feliz, pero de serlo junto a él.

miércoles, 13 de julio de 2011

Lo echo de menos a él.

 Echo de menos un te quiero sincero, de eses que me decía él. Echo de menos que me entienda cuando nadie más lo hace, que agote todas mis palabras y me dé un beso en el momento más oportuno. Echo de menos que me haga reir con tonterías, que me agarre fuerte y me diga "Nunca te voy a soltar, pequeña". Echo de menos su olor, ese olor tan dulce y a la vez tan amargo.. ese olor que se quedaba pegado a mi cada vez que estaba con él, el que no me podia quitar de encima.. Lo echo de menos a el y a sus manias, a sus pequeños defectos y a sus grandes virtudes.

viernes, 8 de julio de 2011

Ella me miró de una forma diferente, vio que dentro de la fiera todavía existía un poquito de humanidad.

No siento dolor, tampoco rabia ni odio ni resentimiento. Es curioso porque esos tres sentimientos que me han acompañado desde que era un niño engendrados por las palizas de mi padre, la indiferencia de mi madre.
Borré de mi interior cualquier rastro de humanidad, me convertí en una fiera, perseguí con ansia el poder y recorrí de su mano un camino de muerte y sufrimiento. Los hombres me temían, las mujeres se metían entre las sábanas de mi cama.
Poder, riqueza, fama. Conseguí todo lo que había deseado y sin embargo me sentía muerto. Sí, estaba muerto. Para darme cuenta bastó sólo una mirada, una mirada que giró mi vida 180 grados. Ella me miró de una forma diferente, vio que dentro de la fiera todavía existía un poquito de humanidad. Ella me trajo de nuevo a la vida, me dio el cariño que siempre había necesitado, fue mi razón para sobrevivir, para dejarlo todo atrás, empezar de nuevo.
Me arrepiento de muchas cosas, pero no cambiaría por nada del mundo un último amanecer al lado de ella.
Si este es el precio que debo de pagar por haberla amado, no hay nada en toda mi vida que me haya salido más barato.
No siento dolor, sólo quiero quedarme así para siempre, en los brazos de Catalina.

miércoles, 6 de julio de 2011

Eres la flor más bonita de un jardín lleno de maleza y ortigas sin ti.

Te echo de menos a todas horas, puede que aun no me empezara a acostumbrar despues de un tiempo. El cariño le ha ganado al olvido en una batalla de dos. Despues de todo te sigo queriendo y eso quizás sea lo que trate de olvidar pero no pueda borrar. Tu olor me persigue a todas partes y no me lo puedo quitar de encima, tal vez seas la sustancia adictiva que nunca quise probar, pero a la que me acabé enganchando como otra tonta sin más.