sábado, 17 de marzo de 2012

Quince años tiene mi amor

Nun instante, nun momento poden cambiar moitas cousas na tua vida, apenas un segundo fai falla para que todo dé unha volta de cento oitenta grados. Hai moitos momentos así, unhos que cambian para mellor e outros para peor, que che enseñan a valorar mellor as cousas e a saber o que tes, e un deses momentos sin duda foi fai tres anos, o dezasete de setembro do dous mil nove. O primeiro día de instituto, primeiro da eso, un curso no que todo da volta e empezas a madurar. Ese día por sorte atopeime con ela. A consecuencia diso todo foi aumentando e a nosa relación foi a máis, convirteuse no máis importante. Ela estivo na miña etapa de madurez, na que unha é terriblemente tonta e comete erros. E ela estivo ahí para cometer eses erros conmigo e aguantarme nos meus momentos tontos. Levantachesme cando cain, cando todo iba mal ti estabas ahí para animarme, para alegrarme e decirme "sonríe". Enseñachesme moitas cousas e contigo aprendin o dito ese de "nunca sabes o que tes hasta que o perdes". Boteite moito de menos pero nos momentos que me facías falta ahí estabas, encima miña para que sorrira. E négome a que esto volva a pasar porque sinceramente non me faigo á idea de volver a perderte, fuches eres e serás e non hai máis. Por moito que cambien as cousas, por moitas voltas que dé o mundo sei que te terei ahí, e deberías saber que ti a min tamén. Porque vas ter a Aitana hasta na sopa, aqui vou estar nos peores momentos para sacarche unha sonrisa ou polo menos intentalo, nos regulares para melloralos e nos bos para disfrutalos contigo. Que xa son tres anos e non é unha broma, pero esto non é nada co que nos queda. E sinceramente creo que xa sobran as palabras, que xa o sabes todo e xa sabes que eu son das de poucas palabras, que prefiero demostrarche as cousas e así vai ser. Solo quero decirche que gracias por aguantarme cando todo iba mal, e máis ultimamente e quero que sepas que eres muy grande. 

 
"Que nada nin naide che impida ser feliz, recorda: nada é imposible si non improbable, solo cree en ti e lucha, porque nada sucede por casualidad e cando menos o esperas telo diante de ti. Aproveita as oportunidades e nunca te veñas abaixo por personas que non sabes o que vales. Sólo ti misma o sabes e valorate como tal, porque si non o fas ti naide o vai facer. Vive o presente, como si cada día fora o último, porque nunca sabes como nin cand as cousas poden cambiar".

viernes, 16 de marzo de 2012

sixteen

En primeiro lugar felicidades, felicidades por estes dezaseis anos e felicidades por ser tan grande como eres. Creo que non hai nada que non sepas pero non me quero enrollar e decirche mil cousas que probablemente xa sabes, non quero volver a repetirche que vou estar aqui para o bon o malo e o regular, porque prefiero demostrarche as cousas con feitos, día a día, como creo que xa o fixen e sin duda o seguirei facendo. O mínimo que poido facer é decirche que gracias, por todo. Por confiar en min e deixar que eu tamén o faiga en ti, por demostrarme que eres un amigo, dos de verdad e que nunca me vas a fallar e por mil cousas máis que tú xa sabes. Antón, que eres muy grande e creo que eso xa o sabes, que cho dixen mil veces e cho vou seguir decindo, que me enseñache a ver moitas cousas, e o unico que che pido e que non cambies.

viernes, 2 de marzo de 2012

verás, cuando llegaron mis 60 segundos me di cuenta de que ya tenía todo lo que quería, pero nada de lo que necesitaba. Y creo que lo que necesito está aquí. He recorrido todo este camino, para comprobar si tú piensas igual porque si es así.. la verdad no tengo nada planeado y es algo nuevo para mí. Así que tengo que hacerte una propuesta: Te propongo que no hagamos planes. Te propongo que nos demos una oportunidad. Y dejemos que evolucione por sí solo. Bueno ¿Qué me dices?. ¿Quieres no hacer planes conmigo?

martes, 13 de diciembre de 2011

¿Alguna vez te has parado a pensar la diferencia entre hacer reír a una persona y hacerla sonreír?
Hacer reír a alguien es fácil, es tremendamente fácil, basta con hacer una estupidez o una burla o cualquier tontería. Hacerla sonreír, sonreír de verdad, con ganas, lleva tiempo, meses, años. Pero a veces encuentras esa sonrisa perfecta en solo cinco minutos y te das cuenta de que no es una única sonrisa, que con ella surge la tuya. Entonces solo en un segundo sabes que quieres levantarte todos los días al lado de esa sonrisa.

lunes, 24 de octubre de 2011

¿Estás listo?

Los polos opuestos se atraen y no siempre el tiempo cura heridas, ni después de la tormenta viene la calma. No todo es blanco y negro y no, no existe la perfección. Todos, absolutamente todos, cometemos errores y tenemos derecho a recapacitar, pedir perdón y correjirlos. Todos somos seres humanos y todos tenemos al lado izquierdo del pecho un organo llamado corazón. Todos tenemos sentimientos y toda especie humana los demuestra a partir de una situación determinada. La felicidad, la tristeza... son estados de ánimo totalmente diferentes, con sentimientos distintos y que se crean ante cualquier situación de la vida diaria. Pedir perdón, saber ponerte en el lugar de otra persona y pensar en como te sentirias si fueras cualquier persona que ronda a tú alrededor, saber perdonar y sobretodo tener corazón. De eso se trata. La vida es una montaña rusa en la cual habrá momentos en los que estés ahí arriba, en lo más alto y otros, en los cuales estes ahí abajo, en los que te quieras bajar. Solo o acompañado. Pero la vida es eso, un sin fín de emociones, de sentimientos, de situaciones en los cuales tienes que saber como reaccionar. ¿Estás preparado? ¡Agárrate bien, porque vamos a disfrutar de la vida!

martes, 18 de octubre de 2011

Don't worry, be happy

    Así debéis hacer vosotros: manteneos locos, pero comportaos como personas normales. Corred el riesgo de ser diferentes, pero aprended a hacerlo sin llamar la atención.

sábado, 1 de octubre de 2011

JMM.

Pode que teña días malos, nos que naide me aguante. Pero sempre estará él para facer que señan mellores. Para sacar unha sonrisa de donde non a haiga, para facer do imposible o posible e para facer que todo seña algo mellor. Si é que él non falla. Son 11 anos e 4015 días, e cada un deles ao meu lado, son moitas cousas, moitos momentos e moitos motivos polos que confiar nel, e cada día me vai demostrando máis e máis, que él foi, é e vai ser dos amigos de verdad, dos de sempre, dos que sempre están ahí. Porque aunque lle dé unha mala contestación él estará ahí para preguntarme "Que che pasa?" e soltarme algunha tonteria seguida dunha sonrisa. Sempre estará para sentarse ao meu lado nas clases e facerme chorar de risa, e que nos acaben separando por falar e reirnos, sempre estará para facerme cosquillas, para reirse conmigo e de min en algunhas ocasiones, para quitarme o movil e irse correndo e para darme cada un dos abrazos que me da todas as mañás e tardes. E non vou poñer o típico porque penso que xa o sabes, porque non vale de nada decilo si despois non cho demostro, e pens que hasta ahora aunque non che diga todos os días estas cousas, cho demostrei bastante ben. Que solo me queda decir que gracias, gracias por ser como eres e por cada un dos detalles que te fai máis grande día a día. Gracias por todo. Estuben, estou e estarei aquí sempre, igual que o estás tú en todo o momento.

                                          QUÉROTE