Nun instante, nun momento poden cambiar moitas cousas na tua vida, apenas un segundo fai falla para que todo dé unha volta de cento oitenta grados. Hai moitos momentos así, unhos que cambian para mellor e outros para peor, que che enseñan a valorar mellor as cousas e a saber o que tes, e un deses momentos sin duda foi fai tres anos, o dezasete de setembro do dous mil nove. O primeiro día de instituto, primeiro da eso, un curso no que todo da volta e empezas a madurar. Ese día por sorte atopeime con ela. A consecuencia diso todo foi aumentando e a nosa relación foi a máis, convirteuse no máis importante. Ela estivo na miña etapa de madurez, na que unha é terriblemente tonta e comete erros. E ela estivo ahí para cometer eses erros conmigo e aguantarme nos meus momentos tontos. Levantachesme cando cain, cando todo iba mal ti estabas ahí para animarme, para alegrarme e decirme "sonríe". Enseñachesme moitas cousas e contigo aprendin o dito ese de "nunca sabes o que tes hasta que o perdes". Boteite moito de menos pero nos momentos que me facías falta ahí estabas, encima miña para que sorrira. E négome a que esto volva a pasar porque sinceramente non me faigo á idea de volver a perderte, fuches eres e serás e non hai máis. Por moito que cambien as cousas, por moitas voltas que dé o mundo sei que te terei ahí, e deberías saber que ti a min tamén. Porque vas ter a Aitana hasta na sopa, aqui vou estar nos peores momentos para sacarche unha sonrisa ou polo menos intentalo, nos regulares para melloralos e nos bos para disfrutalos contigo. Que xa son tres anos e non é unha broma, pero esto non é nada co que nos queda. E sinceramente creo que xa sobran as palabras, que xa o sabes todo e xa sabes que eu son das de poucas palabras, que prefiero demostrarche as cousas e así vai ser. Solo quero decirche que gracias por aguantarme cando todo iba mal, e máis ultimamente e quero que sepas que eres muy grande.
.jpg)
No hay comentarios:
Publicar un comentario